as Gaeilge English version




Klara,
promienna zasługami, jaśnieje w niebie blaskiem wielkiej chwały, a na ziemi olśniewającymi cudami.

Klara żyła bowiem w ukryciu, ale jej życie stawało się jawne.

Klara milczała, ale jej sława była głośna

Nic dziwnego, że pochodnia tak gorejąca i tak świecąca nie mogła się ukryć, ale jaśniała w domu Pańskim i jasno go oświecała; że nie mogło się ukryć naczynie pełne wonności, lecz rozlewało swą woń i napełniało miłym zapachem dom Pański.



Z bulli kanonizacyjnej św. Klary

Św. Klara - kobieta na nasze czasy

Klara Offreduccio, którą znamy jako św. Klarę z Asyżu, wydaje się być odległą średniowieczną postacią. Co może mieć do powiedzenia nam, żyjącym w nowoczesnym świecie, kobieta z XIII wieku, która większość swojego życia przeżyła zamknięta w klasztorze w Asyżu?
Czy możliwe jest, aby jej życie mogło mieć jakieś znaczenie dla nas, którzy weszliśmy w trzecie millenium?

Była pierwszą kobietą, która zdecydowała się pójść śladami św. Franciszka z Asyżu i przez wiele lat żyła w jego cieniu. Choć zamknięta w klauzurze była świadoma realiów życia. Jako osoba, która musiała walczyć, aby osiągnąć to, co czuła, że było dla niej najważniejsze, ma nam wiele do powiedzenia.

Żyjąc w czasie, kiedy kobiety nie miały nic albo bardzo niewiele do powiedzenia, gdy chodziło o ich przyszłość, Klara wyłania się jako kobieta, która swoje życie przeżywa z prawdziwą pasją, i która nie pozwala, aby cokolwiek odciągnęło ją od realizowania wizji życia, które zaczęło w niej wzrastać.

Pozostawała pod wpływem św. Franciszka, słuchając go, gdy przemawiał i spotykając się z nim wiele razy. To wszystko musiało jednak odbywać się w ukryciu, gdyż Klara była członkiem szlacheckiej rodziny, która z pewnością nie zaakceptowałaby jej kontaktu z "tym szaleńcem".

Jednak ona nie potrafiła trzymać się z dala od niego, ponieważ jego "słowa były jak płonąca pochodnia". Stało się jasne dla niej, że jest powołana, aby wejść na zupełnie nową drogę życia z Bogiem. Zostawiwszy całe zabezpieczenie, opuściła dom nocą, w ukryciu, w Niedzielę Palmową 1212 roku, aby przyłączyć się do Franciszka i jego naśladowców.

Trudno jest dzisiaj wyobrazić sobie, jak musiało to być szokujące. Młoda, zaledwie osiemnastoletnia, piękna dziewczyna, poszła z własnej woli z bandą "obdartych" braci.
Klara miała jednak jasno określony cel i była ogromnie zakochana w Panu. Nie pozwoliłaby, aby cokolwiek stanęło jej na drodze. Kiedy później zachęcała, aby "kochać całkowicie Tego, który całkowicie oddał się nam," - mówiła z głębi własnego doświadczenia.

W tych pierwszych latach życie, które podjęła było naprawdę trudne. Na początku nie było jakiegoś gotowego klasztoru, w którym mogłaby się zatrzymać. Ostatecznie zamieszkała w jednym z najstarszych kościołów, które Franciszek naprawił, zwanym San Damiano. Niedługo potem dołączyła do Klary jej młodsza siostra Agnieszka, a następnie wiele innych kobiet, w tym także jej własna matka. Taki to był początek wspólnoty sióstr, nazwanych później klaryskami.

Jako lider tej szczególnej grupy kobiet, Klara musiała stawiać opór zabezpieczeniom, które Kościół popierał, a które jednak uniemożliwiały życie w radykalnym ubóstwie.
W tych czasach było nie do pomyślenia, aby klasztory mniszek mogły egzystować bez posiadłości ziemskich i dochodów, które zabezpieczały ich materialny byt.

Jednak Klara pragnęła objąć Ubogiego, Ukrzyżowanego Chrystusa w radykalny sposób, więc zwróciła się do papieża z prośbą o zatwierdzenie tzw. "przywileju ubóstwa", jak go sama nazwała. I choć trzej kolejni papieże wysoko ją cenili, darząc ją ogromnym szacunkiem, to jednak byli bardzo niechętni do udzielenia jej tegoż "przywileju". Jednak Klara była ogromnie głęboko przekonana, że ubóstwo jest czymś kluczowym w jej wizji życia. Wiedziała, że ktoś, kto żyje w ubóstwie, żyje w zależności od Boga i daje w ten sposób jasne świadectwo zaufania Bogu.

Klara była też pierwszą kobietą w historii Kościoła, która napisała Regułę i otrzymała jej zatwierdzenie. Kiedy wspólnota sióstr się rozwijała, narzucano im kolejno kilka reguł, ale żadna z nich nie odzwierciedlała franciszkańskiego ideału, którym Klara pragnęła żyć i przekazać siostrom. Napisała więc własną "Formę życia" i otrzymała jej zatwierdzenie dwa dni przed swoją śmiercią. Dwa lata później w 1255 jej imię zostało wpisane w poczet świętych.

Klara była więc kobietą pełną odwagi i determinacji, całkowicie pochłoniętą miłością do Boga. Jednocześnie była osoba bardzo łagodną i rozważną, jak to potwierdzają świadectwa jej sióstr, a także Reguła, która nosi tego ślady.

Przez lata całe ta szlachetna i wymagająca droga życia, którą Klara zapoczątkowała nigdy nie przestała inspirować i przyciągać kobiety, które mają wielkoduszność i miłość, aby nią podążać.

"Klara, Odbicie Matki Bożej, nowa przewodniczka dla kobiet"
/Legenda o św. Klarze/

Święta Klara
Święty Franciszek
© Poor Clares, Galway | Prawa autorskie