as Gaeilge English version




„Ziarna pszenicy mielone w młynie, zmieniają się w mąką. Z tej mąki zaś, wyrabiamy chleb Najświętszej Eucharystii. Grono, które zostaje zgniecione w tłoczni, wydaje swój sok. Ten zaś sok zmienia się w wino. Podobnie i cierpienia, które nas przytłaczają, sprawiają, że stajemy się lepszymi ludźmi.”

Św. Alfonsa do nowicjuszek.


Św. Klara i wzrastanie w Duchu Świętym

Droga życia konsekrowanego, którą podejmuje ktoś w odpowiedzi na Boże powołanie, może być bardzo wymagająca. Lektura 3 Listu św. Klary do św. Agnieszki z Pragi oraz refleksji O. Garrido opartych na tym liście, podkreślają kilka ważnych elementów, związanych z naszym codziennym życiem.

Refleksja 1

„Wiadomości o twoim zdrowiu, szczęśliwym położeniu i o pomyślnych postępach w rozpoczętym biegu dla osiągnięcia nagrody niebieskiej napełniają mnie wielką radością. Raduję się tym bardziej w Panu, bo znam ciebie i uważam, że cudownie uzupełniasz braki moje i innych sióstr w naśladowaniu ubogiego i pokornego Jezusa Chrystusa.”
Z 3 Listu św. Klary do św. Agnieszki

Oto jest wspaniała zasada św. Pawła: „My, którzy jesteśmy mocni w wierze, powinniśmy znosić słabości tych, którzy są słabi. W ten sposób wypełnimy prawo Chrystusowe.”
To wyrażenie św. Pawła jest jakby podsumowaniem życia i powołania Chrystusa. Jezus sam wziął na siebie grzech świata, w Jego ranach jest nasze zdrowie. Na różne sposoby ta tajemnica dokonuje się także w nas. Jest to tajemnica komunii wszystkich wierzących, którzy zmierzają do tego samego celu nie tylko indywidualnie, ale też i zjednoczeni ze sobą nawzajem. Jest to więc komunia miłości, w której zawiera się tajemnica wzajemnego przekazywania życia. (O. Garrido)

Refleksja 2

„Naprawdę mogę się cieszyć i nikt nie może mnie takiej radości pozbawić, ponieważ osiągnęłam to, czego pragnęłam pod niebem; widzę bowiem, jak wsparta cudowną siłą mądrości pochodzącej od samego Boga, odnosisz niespodziane i niewypowiedziane zwycięstwo nad przebiegłością chytrego wroga, nad zgubną pychą natury ludzkiej i nad próżnością zwodzącą serca ludzkie. Widzę, jak pokorą, cnotą wiary i ramionami ubóstwa obejmujesz nieporównany skarb ukryty w roli świata i serc ludzkich, skarb, którym można zdobyć Tego, który z niczego uczynił wszystko.” Z 3 Listu św. Klary do św. Agnieszki.

"Ojcze, wszystko moje jest twoje”."
To dlatego właśnie jesteśmy jedno, posiadając wspólne życie, wspólną egzystencję, które mogą stanowić jedno, pomimo różnic. Stąd, Klara spontanicznie czyni bogactwa Agnieszki jej własnym. Miłość jest źródłem ich życia, jest tajemniczym prądem, przez który przepływa Boże życie. Bez wymiany darów nie ma miłości i tutaj zawarta jest jedna z najgłębszych radości naszej wiary. Św. Franciszek wielokrotnie mówił w swoich Napomnieniach, że Duch Pański objawia się w nas wówczas, gdy potrafimy cieszyć się z tego, co posiada druga osoba : brat, siostra. Nasze serce jest bardzo subtelne i bardzo często zazdrość jest w nim głęboko ukryta. Stąd jednym ze znaków prawdziwej wewnętrznej wolności jest m.in. umiejętność radowania się dobrem, które Bóg mówi i czyni poprzez naszych braci i siostry. (O. Garrido)

Refleksja 3

I, że użyję słów samego Apostoła, uważam cię za pomocnicę samego Boga, która podnosi upadające członki Jego niewysłowionego Ciała.” Z 3 Listu św. Klary do św. Agnieszki

Jest to niezwykle cenne i piękne wyrażenie tego, czym w swej istocie jest wasze kontemplacyjne powołanie. Powołane do miłości, poprzez nieustanną ofiarę chwały i modlitwę wstawienniczą, współpracujecie z samym Bogiem. (O. Garrido)

Refleksja 4

„Któż więc może mnie powstrzymać, abym się nie radowała z tak przedziwnych radości? Ciesz się zatem zawsze w Panu i Ty najdroższa, i nie pozwól , by cię ogarnęła chmura goryczy, o pani, w Chrystusie najmilsza, wesele aniołów i korono sióstr. Wpatruj się umysłem w zwierciadło wieczności, wznieś duszę do blasku chwały, przyłóż swe serce do obrazu boskiej istoty i przez kontemplację cała się przemieniaj w obraz samego Bóstwa, abyś i ty odczuła to, co odczuwają przyjaciele kosztując ukrytej słodyczy, zachowanej od początku przez Boga dla tych, którzy Go miłują. Omiń wszystkie sidła, w które w tym zwodniczym i niespokojnym świecie uwikłani są jego ślepi miłośnicy i całym sercem pokochaj Tego, który się cały oddał dla twej miłości. Jego piękność podziwiają słońce i księżyc; Jego nagrody są bezcenne i niezmiernie wielkie; mówię o Synu Najwyższego, którego Dziewica porodziła i po narodzeniu dziewicą pozostała.” Z 3 Listu św. Klary do św. Agnieszki

Radość jest sposobem wyrażenia komunii. Obfitość miłości zawsze wyraża się w pełni radości. Gdzie jest wiele miłości, tam też jest wiele pokoju, radość zaś jest znakiem miłości, która jest dzielona. Jesteśmy powołani, by dzielić się miłością i jest to niezbędny wymiar Eucharystii, tajemnicy Chrystusa. Cały Nowy Testament jest proklamacją tej przeobfitej miłości. Głoszenie Dobrej Nowiny przynosi radość światu, który jest wyzwalany z ciemności i rozpaczy. Radość, którą dzieli się Klara, wypływa ze źródła miłości, tj. z pełnej radości kontemplacji Umiłowanego. (O. Garrido)

Refleksja 5

„Do tej najsłodszej Matki przylgnij; porodziła Ona Syna, którego niebiosa nie mogły ogarnąć, a Ona zamknęła Go i nosiła w swym maleńkim, świętym, dziewiczym łonie.” „Jak więc Najświętsza chwalebna Dziewica cieleśnie Go piastowała, tak i ty, idąc Jego śladami, zwłaszcza pokory i ubóstwa, możesz Go niewątpliwie zawsze piastować duchowo w czystym i dziewiczym ciele; możesz ogarnąć Tego, który ciebie i , i wszystko ogarnia; możesz posiadać to, co w porównaniu z każdym przemijającym posiadaniem na tym świecie będziesz posiadała trwalej.” Z 3 Listu św. Klary do św. Agnieszki

Tajemnica Macierzyństwa i Dziewictwa wypełnia się w Maryi w sposób najpełniejszy. Jest to tajemnica miłości, gdzie duchowa płodność jest darem Ducha Świętego i pozostaje w ścisłym związku z miłością do Boga, nienaruszoną, wyłączną i całkowitą. Ten , kto kontempluje, staje się podobnie jak Kościół , sercem świata i daje mu życie, poprzez wierne naśladowanie ubogiego i pokornego Jezusa. (O. Garrido)

© Poor Clares, Galway | Prawa autorskie