as Gaeilge English version




Idź bezpieczna w pokoju, ponieważ będziesz mieć dobrą eskortę: Tego, który cię stworzył, zanim cię uświęcił: potem, gdy cię stworzył, posłał ci Ducha Świętego, zawsze strzegł cię jak matka swojego syneczka, którego kocha. Panie , bądź błogosławiony , Ty, który mnie stworzyłeś.

Słowa św. Klary


Św. Klara i wdzięczność

Refleksja 1

Odpowiedź, jaką dał Maryi Anioł Gabriel na Jej pytanie: 'Jak to się stanie?', znajduje swoje odbicie w Formie życia danej św. Klarze przez św. Franciszka. To właśnie dlatego Jan Paweł II powiedział, że tajemnica Zwiastowania zawiera istotę powołania klarysek. Odpowiedź Anioła dana Maryi była następująca:

"Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym."

Odpowiedź ta jest podobna do tego rodzaju terminologii, która jest używana w Piśmie Świętym do opisania objawienia Bożego. Np. w Starym Testamencie obłok był sposobem objawienia siebie przez Boga. To zaś przywodzi nam na myśl inne wydarzenie - Przemienienia Pańskiego - gdzie uczniowie Jezusa zostali ogarnięci przez obłok.

Jednakże jest czymś zaskakującym to, że podczas , gdy wszystkie synoptyczne Ewangelie opowiadają o wydarzeniu Przemienienia, to św. Jan, jeden z uczniów, którzy byli wówczas obecni, w ogóle o nim nie wspomina w swojej Ewangelii. Był jednym z pośród trzech uprzywilejowanych uczniów, który miał udział w wydarzeniach, począwszy od pierwszych chwil działalności Jezusa. Zapewne św. Jan był świadomy , że to wydarzenie jest jednym z kluczowych. Być może, dla apostoła o tak wysokim stopniu mistyki, to wydarzenie było po prostu czymś zbyt intymnym do opowiedzenia.

Przyglądając się więc temu, uderza nas fakt , że również w przypadku Wcielenia, Maryja była bardzo małomówna, gdy dzieliła się tym doświadczeniem. Jest ogólnie przyjmowane, że to Maryja była dla św. Łukasza źródłem informacji o dziecięctwie Jezusa. Gdy jednak Maryja przekazuje mu relację ze Zwiastowania , wraz z opisem tego, jak miało dokonać się Wcielenie , to jednak nie przekazuje już relacji z tego, jak się to faktycznie w Niej dokonywało.
Wiemy jedynie, że anioł odszedł od Maryi, ale nie wiemy, co wtedy się stało. Nie wiemy, np. co się stało, gdy moc Najwyższego osłoniła Maryję (niczym obłok w Przemienieniu), i co Ona wówczas odczuwała. Z pewnością było to coś zbyt pięknego i niezwykłego, by móc to wyrazić.

Refleksja 2

Ewangelia mówi nam, że Maryja rozważała wszystkie sprawy w swoim sercu. Możemy więc zakładać, ze także i to, najbardziej zdumiewające i niezwykłe z wydarzeń, było gruntownie rozważane przez Maryję. I choć nie mamy relacji Maryi z samego wydarzenia Wcielenia, to jednak mamy odpowiedź Maryi, wyrażoną we wspaniałej pieśni uwielbienia , w Magnificat. Niezwykła radość, emanująca z tego kantyku, płynie z serca Maryi wypełnionego wdzięcznością.
Maryja znajduje ogromną radość w rozważaniu tajemnicy Wcielenia, a szczególnie faktu, że ta tajemnica stała się udziałem tak małej duszy jak Ona. Uświadamia sobie, że wszystko jest dziełem Boga, a Jej odpowiedź zawiera się w miłości, pełnej całkowitego oddania i w dziękczynieniu.

Życie i powołanie św. Klary, jest naznaczone szczególnym podobieństwem do Maryi. Widzimy, że i ona doszła do zdumiewającego odkrycia, że Pan wywyższa ją , uniżoną. To właśnie dlatego całym sercem Klara obiera ubóstwo. Aż do końca Klara trwała w przeżywaniu tajemnicy Wcielenia we własnym życiu. Wszystkie jej listy ukazują jej ciągłą radość z tej rzeczywistości - oto jest uboga i pokorna, która jest prawdziwie bogata i umiłowana przez Boga. Stąd jej życie jest również wypełnione wdzięcznością. Można to zobaczyć w całym jej życiu.

W listach św. Klary, które przetrwały do naszych czasów , nie znajdziemy opisu jej mistycznych doświadczeń, choć wiemy ze świadectw procesu kanonizacyjnego, że miała ich wiele. Jej listy i Testament są natomiast jak Magnificat, głoszące z wielką radością, że Pan wywyższa ubogich i pokornych. Te słowa pełne radości wylewają się z serca wypełnionego wdzięcznością. I jak Maryja pragnęła dzielić się radością ze swoją kuzynką Elżbietą, tak również w pismach Klary znajdujemy ten sam zapał i gorliwość.
Doświadczywszy tego, co odczuwają przyjaciele Boga, Klara zachęca nas, aby 'wpatrywać się w Jezusa, rozmyślać o Nim, kontemplować Go i pragnąć Go naśladować, po to, abyśmy i my także 'zakosztowali ukrytej słodyczy' Boga. Słowa, które wypowiedziała umierając, są prostym podsumowaniem jej życia w nieustannym dziękczynieniu: 'Bądź błogosławiony Panie, za to, żeś mnie stworzył.'
Niech naśladowanie Maryi i św. Klary, pomoże nam stawać się tymi, którzy mają serce kontemplujące, które rozważa cuda Pana i trwa w pełnym wdzięczności dziękczynieniu.

© Poor Clares, Galway | Prawa autorskie