as Gaeilge English version




Kobieta odstawiła swój dzban. Odsunęła wcześniejsze pragnienia i pośpieszyła, aby poznać prawdę - Odstawiła dzban na wodę, który już dłużej nie był jej potrzebny, był tylko ciężarem, ona zaś tęskniła tak bardzo, aby nasycić się żywą wodą. I aby opowiedzieć o Chrystusie, odrzuciła swój ciężar i pośpieszyła z powrotem do miasta, oznajmiając ludziom: Przyjdźcie i zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam: Czyż On nie jest Mesjaszem? Jej wiara stała się dla niej napojem i poprowadziła ją od jej ciała do tego ciała, którym jest Kościół.

Św. Augustyn


Kobieta u studni

Refleksja 1

Gdybyś wiedziała, co Bóg tobie daje, mówił Jezus do kobiety u studni.
Gdybyśmy docenili to, co Bóg dał nam u 'studni' Chrztu Świętego!
Woda rozlewająca się w momencie Chrztu Świętego jest symbolem miłości Boga, która została rozlana w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany. (Rz 5:5).
To dar Ducha Świętego jest ta wodą, którą Jezus nam obiecał 'wytryskującą na życie wieczne. Nasze zjednoczenie z Jezusem Chrystusem, które dokonuje się we Chrzcie Świętym, uwalnia nas spod panowania grzechu. Św. Paweł wyjaśnia, że nasze zanurzenie w wodach Chrztu symbolizuje wejście do grobu Jezusa. "Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie." (Rz 6:11).
Przy 'studni' Chrztu Świętego spotykamy się z Jezusem Chrystusem. To Ona nas zaprasza, aby przyjść do Niego z naszym pragnieniem przyjaźni i głębokiej relacji. "O, wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wody, przyjdźcie, choć nie macie pieniędzy!"(Iz 55:1)
To właśnie 'studnia' Chrztu Świętego jest źródłem boskiego życia i mocy Ducha Świętego oraz daje nam możliwość wejścia w liturgię boskiego życia.

Refleksja 2

Jezus jest przyjacielem, do którego zwracamy się w modlitwie.
"O, gdybyś znała dar Boży!"
Cud modlitwy jest objawiony nam przy studni, do której przychodzimy szukając wody.
To Chrystus przychodzi do każdego człowieka.
To On jest Tym, który pierwszy nas szuka i prosi nas o ugaszenie Jego pragnienia.
Jezus pragnie: Jego pytania objawiają głębię Jego miłości, którą nas kocha.
Czy uświadamiamy sobie to, czy nie, modlitwa jest spotkaniem Bożego pragnienia z naszym pragnieniem.
Bóg pragnie, abyśmy my zapragnąć Jego.
Bóg oczekuje nas przy studni, tęskniąc za naszą obecnością.
Wszystko czego pragnie od nas, to nasze puste dzbany naszego życia.
Tylko bóg może dać nam żywą wodę.
Poprzez cud Wcielenia, Bóg umiłował nas i zamieszkał pośród nas, aby być razem z nami, w naszej pustce i samotności, w naszych rozczarowaniach i cierpieniach, w naszych lękach i niepokojach, w naszych nadziejach i aspiracjach, w naszych radościach i w naszym świętowaniu.

Modlitwa końcowa:

O Panie Jezu, Ty jesteś obok nas , gdy przychodzimy do studni, a by ugasić nasze pragnienie. I w Twojej obecności wszystko staje się inne. Słuchasz nas z uwaga, akceptujesz nas, odbudowujesz naszą godność dzieci Bożych. Jak zdumiewające jest to, że Ty, który wszystko uczyniłeś, prosisz nas o użyczenie Ci naszych pustych dzbanów, że Ty, który dajesz nam wieczne źródła, potrzebujesz picia.
Wiem, że to, czego naprawdę pragniesz to puste, pokorne serce, w którym możesz rozlewać żywą wodę Ducha Świętego.
Dzięki Ci, że mimo naszych win i słabości, prowadzisz nas ciągle ku szczytom Twej Boskiej Chwały. Amen.

© Poor Clares, Galway | Prawa autorskie